ΑΝΤΩΝΙΟΣ Δ. ΒΑΦΕΙΑΔΗΣ
ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟΣ    

Πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών     
Mετεκπαιδευθείς στο  ISTITUTO ORTOPEDICO RIZZOLI di BOLOGNA
Οστεοαρθρίτιδα


Οστεοαρθρίτιδα είναι η διεργασία καταστροφής του αρθρικού χόνδρου και ολόκληρης της  ανατομίας της άρθρωσης, με αποτέλεσμα την αναστολή της φυσιολογικής της λειτουργίας. Η οστεοαρθρίτιδα μπορεί να προσβάλλει οποιαδήποτε άρθρωση του οργανισμού συμπεριλαμβανόμενης και της σπονδυλικής στήλης. Η συχνότητα της αυξάνει με την αύξηση της ηλικίας.

Η οστεοαρθρίτιδα διακρίνεται σε πρωτοπαθή όταν η ανατομία της είναι ασαφής και είναι αποτέλεσμα εκφυλιστικών διεργασιών που συμβαίνουν με την πάροδο του χρόνου και σε δευτεροπαθή όταν η καταστροφή της άρθρωσης είναι αποτέλεσμα προδιαθεσικών παραγόντων όπως 1)συγγενείς ανωμαλίες του σκελετού (π.χ. δυσπλασία ισχίου) 2)διαπλαστικοί αναπτυξιακοί παράγοντες (π.χ. νόσος Perthes), 3)μεταβολικοί παράγοντες (π.χ. ουρική αρθρίτιδα),4) λοιμώδεις παράγοντες (π.χ. σηπτική αρθρίτιδα, οστεομυελίτιδα), 5)μετατραυματικοί παράγοντες (π.χ. ενδοαρθρικά κατάγματα και κατάγματα που μεταβάλλουν το φυσιολογικό άξονα κίνησης και φόρτισης των αρθρικών επιφανειών), 6)γενετικοί παράγοντες (π.χ. δρεπανοκυτταρική αναιμία, βλεννοπολυσακχαριδώσεις, νόσος Gaucher), 7)αυτοάνοσα νοσήματα (π.χ. ρευματοειδή αρθρίτιδα, αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα, οροαρνητικές αρθροπάθειες), 8)σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, και 9)άσηπτη νέκρωση της άρθρωσης, αγγειακής αιτιολογίας λόγω διαταραχής της αιμάτωσης της περιοχής (π.χ. σε αλκοολισμό, ναρκοληψία , νόσος των δυτών, τραυματισμός των αγγείων που αρδεύουν την άρθρωση).
Κλινικά συμπτώματα 1) πόνος κατά τη στήριξη και τη βάδιση που εξελίσσεται σε πόνο κατά την ανάπαυση και πόνο που αφυπνίζει τον ασθενή, συνεχόμενο που δεν υφίεται με συντηρητικές μεθόδους 2)δυσκαμψία και μείωση του φυσιολογικού εύρους κίνησης μιας άρθρωσης που καταλήγει σε αγκύλωση και σύγκαμψη της άρθρωσης, 3) διόγκωση της άρθρωσης  από συλλογή υγρού ενδοαρθρικά, 4)λειτουργική δυσχέρεια που εξελίσσεται και καταλήγει σε αδυναμία στήριξης και χρήσης  της άρθρωσης, 5)Παραμόρφωση της άρθρωσης που καταλήγει σε παραμόρφωση του σκελετού.

Παθολογοανατομικα  παρατηρείται καταστροφή του αρθρικού χόνδρου και αποκάλυψη του υποχόνδριου οστού, δημιουργία υποχόνδρινων κύστεων, δημιουργία οστεοφύτων, αλλαγή της αρχιτεκτονικής της άρθρωσης.


Θεραπεία 1) Συντηρητική με μείωση του σωματικού βάρους, παροδική ακινητοποίηση και αποφόρτιση της άρθρωσης, μείωση της δραστηριότητα;, φυσιοθεραπεία και άσκηση εντός των ορίων του πόνου και φαρμακευτική αγωγή που συστήνει ο ορθοπαιδικός χειρούργος  2)Χειρουργική:α) Οστεοτομίες προκειμένου να επιτευχθεί αλλαγή του άξονα και των σημείων φόρτισης των αρθρικών επιφανειών με σκοπό την αποφόρτιση του τμήματος που παρουσιάζεται η παθολογία. β)Ολική και μερική αρθροπλαστική κατά την οποία γίνεται αντικατάσταση ολόκληρης ή τμήματος της άρθρωσης, αντιστοίχως με τη χρήση ειδικών εμφυτεύσιμων υλικών για την αποκατάστασης λειτουργικότητας της άρθρωσης και την εξάλειψη του πόνου.

Η επιλογή της χειρουργικής τεχνικής καθώς κα του είδους της θεραπείας (χειρουργική ή συντηρητική) γίνεται μετά από κλινικό και παρακλινικό έλεγχο του ασθενούς από το θεράποντα ορθοπαιδικό χειρουργό και εξατομικεύεται. Ο κάθε ασθενής αποτελεί μια ξεχωριστή παθολογική οντότητα με συγκεκριμένες ανάγκες και απαιτήσεις και η θεραπεία που προτείνεται σε κάθε  περίπτωση αποσκοπεί στη βελτίωση του επιπέδου ζωής του ασθενούς.